Psychoterapia egzystencjalna

- czyli podróż powrotna do siebie

Czasami niezwykle trudno poradzić sobie z nagromadzonym napięciem i wydostać się labiryntu własnych myśli i odczuć. Zdarza się, że gubimy orientację, brakuje nam jasności odnośnie kierunku w jakim chcemy podążać, gubimy siebie, docierając do miejsc coraz bardziej obcych.

Jak odnaleźć oparcie i odzyskać zaufanie do życia? Jak mierząc się z traumami, lękami, niepewnością, z poczuciem pustki i odrętwienia - nie utracić sensu i angażować się w życie?

Psychoterapia w nurcie egzystencjalnym to otwarcie się na przeżywanie głębi swojego istnienia. To robienie miejsca na to wszystko co potrzebuje być usłyszane i otoczone troską. Psychoterapia to głębokie spotkanie, bezpieczna przestrzeń wyrażania swojej indywidualności.

Życie jest jednocześnie piękne i tragiczne. To słodko-gorzka symfonia. Zapis zwątpień i rozterek, wewnętrznych sprzeczności. To co nieuchronnie przynależy do ludzkiego doświadczenia: cierpienie, choroby, straty, śmierć, starzenie się, zawód czy rozczarowanie, to wszystko co powoduje kryzysy i zwątpienie - niesie również potencjał odrodzenia. Niekiedy dopiero poważny kryzys, budzi nas do pełniejszego życia.

Cierpienie nas zatrzymuje i pyta o wartości. Wyostrza nasze widzenie. Wydobywa głębię naszej obecności. Zamiast uciekać przed tym co trudne, potrzebujemy nauczyć się robić temu miejsce. Dopiero uznanie cierpienia jako integralnej części życia otwiera nas na prawdziwy rozwój.

Autentyczne życie polega na akceptacji niepokoju, wolności i odpowiedzialności za dokonywane wybory, na uznaniu ograniczeń. Porzucenie iluzji wymaga odwagi i bywa bolesne, ale kieruje nas ku dojrzałości i mądrości.

Celem terapii egzystencjalnej jest zwrócenie się do swojego życia i potraktowanie siebie poważnie, przyjrzenie swoim reakcjom i odzyskanie sprawczości w swoim życiu. Nie chodzi o unikanie nieprzyjemnych i trudnych odczuć, tylko o wyćwiczenie w sobie elastyczności, która umożliwi bycie obecnym w bieżącej chwili, z pełną świadomością i otwartością na własne doświadczenie.

To poszukiwanie zgody na siebie, na świat, na życie - pomimo nieuchronności bólu, strat, frustracji i cierpienia. By móc być w pełni.

Gdy rodzi się pytanie o sens, gdy wzywa najgłębsze wołanie Duszy

Wszyscy jesteśmy podatni na zranienie. Możemy tego nie przyjmować, nie akceptować, wypierać, zaprzeczać... Możemy tak układać sobie życie, aby z tym co trudne nie spotkać się nigdy. Stosujemy różne strategie, aby nie widzieć i nie czuć, ale czy to naprawdę działa?

Gdy doświadczymy czegoś trudnego, gdy rzeczywistość odsłoni przed nami naszą kruchość, naszą skończoność, niemoc i bezradność, gdy przychodzi cierpienie lub rozpacz - często próbujemy uciec od czucia lub walczyć z zalewającymi nas myślami i emocjami. Próba kontroli, ucieczka i walka z nimi wiążą się z ogromnym wysiłkiem i są mało skuteczne. W końcu popadamy w apatię, zmęczenie, odrętwienie. Tracimy kontakt z własnym ciałem, bliskimi i światem wokół nas. Zaplątani we własne myśli, pochłonięci nimi, oddalamy się od spełnionego, sensownego życia "teraz".

Jak sobie z tym poradzić?
Psychoterapia to ścieżka rozwoju w kierunku bardziej świadomego i uważnego życia, to robienie miejsca na to co trudne. Poznawanie nowej perspektywy i ćwiczenie się w tym, aby to co trudne nie przesłaniało całego horyzontu zdarzeń. To także zaciekawienie swoimi reakcjami, obserwowanie i poszukiwanie znaczeń.

Na co się przygotować?

Terapia to proces który wymaga odsłonięcia siebie, ujawnienia bardzo osobistych historii, co może powodować uczucie przerażenia lub bezbronności. Podczas terapii mogą się pojawić trudniejsze momenty. Może pojawić się frustracja, dyskomfort związany z odzyskiwaniem czucia i wychodzeniem ku temu co nieznane. Pamiętaj, że wszystkie Twoje myśli i uczucia są mile widziane.

Postawa otwartości i zaciekawienia

Psychoterapia jest bezpieczną przestrzenią, w której zapraszam Cię do odkrywania swoich wartości, poruszeń, poszukiwania własnej drogi do spełnienia. Podczas tej podróży zachęcam Cię do zaciekawienia sobą. W atmosferze otwartości i akceptacji będę pomagać Ci spojrzeć na stare sprawy z nowej perspektywy, bez oceniania przyglądać się Twoim różnym strategiom radzenia sobie i zachęcać do wychodzenia poza utarte schematy. Pomogę Ci uchwycić to co w Tobie wolne i wyjątkowe.

Relacja psychoterapeutyczna

Zbudowanie dobrej relacji terapeutycznej wymaga czasu i zaangażowania. To jest proces. Ważna jest regularność spotkań. W mojej pracy opieram się na głębokim szacunku wobec Twojej unikalności. Może to brzmi trywialnie, ale tak jak złe relacje nas potrafią niszczyć, tak dzięki dobrym więziom wzrastamy. Dobre relacje nas chronią i zwiększają naszą odporność psychiczną (rezyliencję). Pozwalają przejść przez to co trudne, wytrzymać cierpienie i motywują do rozwoju. Przymierze terapeutyczne, czyli zasady na które się umawiamy służą budowaniu bezpiecznych granic i gwarantują profesjonalizm.

Nurt egzystencjalny i praca z ciałem

Pracuję w oparciu o nurt psychoterapii egzystencjalnej: Analiza Egzystencjalna i Logoterapia. Jest to podejście humanistyczne, pełne szacunku dla wyjątkowości każdej osoby, otwarte na jej duchowy wymiar i niepowtarzalność doświadczenia. Bliskie są mi również nurty: ACT- Akceptacji i Zaangażowania oraz Somatic Experiencing, które miałam okazję poznać na szkoleniu w zakresie terapii traumy. Łączę wiedzę z zakresu psychologii, neurobiologii oraz filozofii. Wykorzystuję techniki mindfulness oraz pracę z ciałem, które pogłębiają kontakt z czuciem i wspierają w regulacji układu nerwowego.

Skuteczna psychoterapia to coś więcej niż wiedza teoretyczna, techniki i narzędzia, to budowanie bezpiecznej relacji z obecnym i wyregulowanym terapeutą. Dla mnie to zobowiązanie do nieustannego rozwoju, aktualizowania swojej wiedzy, terapii własnej i superwizji.

Nie wybieramy tego co dostajemy od losu, ale możemy wybrać jak postąpimy z losem, który dostaliśmy.

Nie mamy wpływu na to, co przynosi nam los — na okoliczności, które spotykają nas w życiu, na trudności, które pojawiają się na naszej drodze, ani na to, co jest nam odebrane. Jednak zawsze pozostaje nam wolność wewnętrzna: możliwość zajęcia stanowiska wobec tego, co nas spotyka. To właśnie w tej przestrzeni między tym, co przychodzi z zewnątrz, a naszą odpowiedzią, zawiera się nasze człowieczeństwo, nasza godność i siła.

Nie wybieramy kart, które dostajemy od losu – ale to od nas zależy, jak je rozegramy.

Przyjęcie rzeczywistości, zaakceptowanie ograniczeń, nie oznacza poddania się – przeciwnie, to punkt wyjścia do prawdziwej przemiany. Zmierzenie się z trudnościami, zamiast ich unikania lub popadania w iluzje, hartuje charakter i prowadzi do prawdziwej dojrzałości. Stajemy się wówczas względem życia odpowiedzialni. W każdym doświadczeniu, nawet najbardziej ograniczającym, istnieje szczelina wolności - możemy wybrać jacy chcemy być w tym, co nas spotyka.

Jaka jest najbardziej wartościowa możliwość danej sytuacji?
Do czego wzywa mnie ta sytuacja?

Żyjąc dajemy odpowiedź- swoją postawą, słowami i działaniem.

Rozpacz grozi nicością

Rozpacz ciąży ku rozpadowi, ku zamknięciu. Człowiek pozbawiony nadziei zostaje schwytany w pułapkę bezsensu. Świat wokół niego zamyka się, a przyszłość nie zachęca do żadnego ruchu. Człowiek “beznadziejny” odcięty od poczucia sensu może mieć skłonność do destrukcyjnych zachowań, do popadania w rezygnację, zamrożenie, apatię, poczucie absurdu, nihilizm. Beznadziejność stanowi zaprzeczenie egzystencji, co może skutkować różnymi formami upadłego niebycia.

To co bezwartościowe jest przeżywane jako bezsensowne.

Droga do spełnienia wiedzie poprzez urzeczywistnienie wartości. Dzięki nim zyskujemy siłę aby podjąć wysiłek i przezwyciężyć trudności. Oddanie się jakiejś wartości, jakiejś sprawie to również zaakceptowanie ryzyka i niepewności.

Nadzieja otwiera przestrzeń egzystencji

Mieć nadzieję, to widzieć przed sobą przestrzeń otwartą, poprzecinaną drogami, możliwościami, zapraszającą do ruchu. Nadzieja zaprasza nas do życia, wytycza ścieżki naszej wolności i otwiera na tajemniczy żywioł sensu. Dzięki nadziei mamy poczucie, że życie ma wartość i o tę wartość chcemy się zatroszczyć. Ocalić dobro i szczególną godność osoby - o to co chroni nadzieja.

Nadzieja ma w sobie coś witalnego i zasilającego, ale tym różni się od optymizmu, że nie rości sobie prawa do spełnienia. Nie jest ślepa na trudności i niepewność. Jak powiedział kiedyś Paul Ricoeur “optymizm jest karykaturą nadziei, która nie zaznała łez.”

Nadzieja stanowi subtelną oscylację między Nic a Coś, w której decyduje się Wszystko. Człowiek staje do walki o sens lub bezsens istnienia.